PortalPortal  IndexIndex  FAQFAQ  ZoekenZoeken  RegistrerenRegistreren  InloggenInloggen  

Deel | 
 

 Let's bring some life in this miserabel place

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Twilight

avatar

Soort : Draak
Geslacht : Vrouw Aantal berichten : 350
Punten : 359
Join date : 27-12-09
Leeftijd : 20
Woonplaats : Ik woon in een klein stipje in het hele grote universum.

Dragon World
Leeftijd: Vele millenia's zijn aan mij voorbij gegleden
Temmer\draak: -
Partner: -

BerichtOnderwerp: Let's bring some life in this miserabel place   di aug 07, 2012 3:47 pm

Twilight was terug van weggeweest, en zo te zien was ze niet de enige die weg was gegaan. Stilte heerste over DW, geen drakengeroep, geen vleugelgeklapper. Het was te stil, waar was iedereen? Ze streek neer aan de oever van het meer om wat te drinken, ze was lang onderweg geweest en had dorst. Nadat ze wat gegeten had -er was enorm veel wild in de bossen- en een dutje had gedaan voelde ze zich terug helemaal goed. Met haar geest speurde ze de omgeving rond haar af, ze vond niet veel. Wat wild, een oude bedelaar een paar kilometer verderop en voor de rest niets. Grote klauwsporen achterlatend vloog ze al snel terug, te lang stilzitten was niet prettig voor haar. Een luide brul verliet haar keel, na even gewacht te hebben concludeerde ze geen antwoord.
Na lang boven de wolken gereisd te hebben was de grote schaduw die ze over het land haar vreemd. Terwijl ze met haar gedachten de grond en de hemel afspeurde kon ze de angst van het wild op de grond voelen toen ze haar zagen naderen. Twilight bleef in de beurt van het meer, ze wou nog baden voordat ze haar ogen sloot. Ijdelheid was haar grootste zonde, en dat wist ze. Na nog even gezocht te hebben concludeerde ze dat er echt geen levend wezen dat er iets toe deed in de buurt was en liet ze zich in het meer zakken. Het was een diep meer, net diep genoeg om boven haar rug te sluiten. Ze neuriede zachtjes terwijl ze genoot van het koude water dat haar schubben schoon spoelde. Na zeker een kwartier in het meer te hebben gerust kwam ze eruit, haar grote vleugels werden uitgeslagen en terug gevouwen nadat ze hen had laten drogen, je wist nooit wanneer je je vleugels plots nodig kon hebben, zelfs in zo'n doods gebied. Uit haar neusgaten kwamen rookpluimen toen ze zichzelf van binnen uit begon te verwarmen, dat was niet echt een kracht, dat kon ze gewoon. Al snel was ze helemaal droog. Nu had ze helemaal niets meer te doen. Van pure verveling ademde ze haar vuur uit over het meer. Het blauwe vuur bleef dan even op het water hangen voor het in rook opging. Het was mooi en raar om te zien, water op vuur. Terwijl ze bezig was voelde ze iemand onder haar vizier komen, wie of wat het was wist ze niet, maar het was iets wat er toe deed en momenteel interessant was. Twilight brulde luid, het onbekende in, wie leefde hier nog in dit verlaten oord?

OPEN (maar ik zoek geen ruzie he Razz)
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yoshé

avatar

Soort : Heks
Aantal berichten : 22
Punten : 2
Join date : 04-08-12

Dragon World
Leeftijd: 20 Year
Temmer\draak: x
Partner: Let my heart never be caught again.

BerichtOnderwerp: Re: Let's bring some life in this miserabel place   di aug 07, 2012 6:09 pm



Dwalen, ze voelde zich als een spook. Zoekend, maar naar wat? Als ze het zelf is wist. De jonge vrouw liep langs vele bomen die haar vergezelde de laatste uren. Alles hier, geritsel, pootafdrukken, krassen op de bomen. Het zat hier vol met wild. Gezien de dieren die boven onder en om haar heen wegsprongen of haar nieuwsgierig aankeken, dit gebied was niet door mensen bezocht of zacht gezegd gewoon verlaten. Vreemd, dit was een plek waar gemakkelijk een klein dorp kon wonen. Gezien het potentiële vlees en het vele groen. Erg klein was het nou ook weer niet. Heel vreemd..

Een paar uur geleden had ze haar herberg verlaten, tijd om verder te trekken. Zo leefde ze nu al bijna twee jaar. Het was moeilijk te geloven, de dag dat ze haar thuis verliet leek maar een dag of wat geleden. Tijd gaat veel te snel. Toch ging iedereen door met leven, niet altijd omdat ze het wilden. Gewoon omdat het moet, stilstaan was een doodvonnis. Een levend lijk in haar gevoel. Daarom bleef ze niet stilstaan maar was het goed zo? Hoe lang ging ze blijven dwalen tot ze eindelijk rust kon vinden. Ze was geen persoon om kluizenaar te worden, de gedachten om voor eeuwig eenzaam op een berg te zitten en de seizoenen voorbij te zien gaan.. God, ze werd nu al gek van het idee!
Er moest iets zijn! Iets wat ze kon doen. Misschien moest ze meer risico gaan nemen, maar Yoshé wist van haarzelf, dat ging ze niet doen. Niet als er geen resultaat uitkwam. De vrouw balde haar handen tot vuisten, reizend van dorp naar dorp. Wetend dat ze niet gewaardeerd zou worden zodra haar geheim aan het licht kwam. Risico nemen was misschien nodig, maar ze was geen dwaas. Ze gaf waarde aan haar leven maar zo voelde het niet. Ze had niks fout gedaan, toch ging ze op de vlucht als een seriemoordenaar.
Het gedreun van wild op de vlucht, geklap van vogels die hun toevlucht zochten in de blauwe lucht. Meteen op haar hoede stopte ze. Ze zakte wat door haar knieën, klaar om weg te rennen of te vechten, dat lag aan de situatie. Het geluid zakte weg en even voelde ze een gespannen stilte in de lucht hangen. Haar hart klopte in haar keel, wat had de dieren zo opgeschikt dat ze zouden wegrennen? Toen ze het bos in kwam liepen ze wel weg maar niet in angst of met haast zoals nu. Yoshé spitste haar oren, probeerde het minste geringste geluid te horen. Was het een mens? Zachte tonen verbraken de stilte. Warm en zacht als zijde golfde de tonen in harmonie door de wind. Verbouwereerd ging ze weer normaal staan. Ze hoorde iemand neuriën, het was mooi. Goddelijk haast, als een engel maar toch weer anders. Lichtjes fronste ze, het was moeilijk te beschrijven. Het geluid was aantrekkelijk, letterlijk want haar benen bewogen richting de bron van het geluid. Een geluid dat niet menselijk leek.

Het duurde voordat ze het geluid haarscherp kon horen. De bomen verwijderde zich van elkaar en er was meer plek om te lopen. Klimmend en springend over omgevallen boomstammen, de krakende takken op de bosgrond. Yoshé maakte zo weinig mogelijk geluid maar het was duidelijk te horen dat ze niet gewend was aan bosgrond. Eerder aan de versleten straatstenen in Tyril. Tussen de groene bladeren door zag ze iets cirkelen. Ze rook het ook, de grijze dampen waren eerst nauwelijks te zien maar nu waren er meer openingen en ze zag duidelijk rook. Was er iets in de brand gestoken? Het was nou niet bepaald heet genoeg voor een spontane bosrand. Hoe meer ze dichterbij de bron kwam hoe meer argwaan ze kreeg. Misschien was het een heks of een wicka. Nee, dat kon niet, dat waren ook normale menselijke wezens. Het geneurie was overduidelijk niet door mensen. Het geluid had anders nooit zo ver kunnen reiken. Yoshé sloeg een tak weg en een gloed van blauw verblinde haar ogen. Automatisch hurkte ze naar beneden, haar handen voor haar ogen om schade te voorkomen. Wat was dat!
Grote vlekken dwarrelde voor haar ogen terwijl ze fel knipperde om ze te laten verdwijnen. Voor haar was een meer, of het zou een meer moeten zijn want het stond in lichtelaaie. Het was dat ze nu gewend was aan haar eigen hekszijnde. Het feit dat ze mensen vuur had zien doen oplaaien met een vingerknip. In haar naïeve happy-go-lucky oude zelf zou haar mond nu op haar tenen zijn gevallen. However, nog nooit had ze een heks, wicka of wat het dan ook was zo'n vuur zien maken. Als een trommel roffelde haar hart in haar borstkas. Angst, spanning? Misschien van allebei een beetje. Tussen de dansende vlammen door zag ze iets glinsteren, het stond in het midden van het meer. Een brul uit het niets, zo hard en krachtig. De grond trilde onder haar voeten, takken en bladeren werden weggeslagen en de bomen zwenkte onder de hevige wind. Yoshé liet zich op de grond vallen, schuilend voor de takken en bladeren die tegen haar aan sloegen. Zo snel als het gekomen was, was het weer weg. Achter haar hoorde ze alles weer op de grond vallen, weggeslingerd meters verderop. Haar hand had zich verkrampt om een wortel, voor alle zekerheid. Ze had geen zin om te vliegen om vervolgens tegen een tak te vliegen. Misschien was ze gestoord, een normaal mens zou nu wegrennen, misschien was dit de risico waar ze aan had gedacht dat ze niet wilde nemen. Maar iets, iets in haar riep dat ze uit haar schuilplaats moest komen.
Yoshé krabbelde op, klopte het zand en stof van haar af. Adem in, adem uit. Met een kalme uitdrukking maar het gevoel dat er niet nog meer geks moest komen omdat haar arme hart en dan niet aan kon liep ze weg van de bomen. Het liefste zou ze veilig zich verschuilen tussen de bomen maar haar hoofd, koppig als het was stuurde haar naar het meer. De jonge vrouw stapte in het zicht.
Haar longen hapte naar lucht. Een adembenemend mooi schepsel, gevaarlijk, woest, wild maar schoner dan welk wezen dan ze ooit had gezien. Liggend in meer duidelijk genietend van het koele water. Blauw, blauw dat ze nog niet had gezien op deze aarde. Iets wat ze dacht alleen gezien te hebben in sprookjesboeken en verhalen van een wilde dronkaard. Een draak.

[*hijg* Mijn vingers D8
Hopelijk ben ik welkom eet me niet op XD]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Twilight

avatar

Soort : Draak
Geslacht : Vrouw Aantal berichten : 350
Punten : 359
Join date : 27-12-09
Leeftijd : 20
Woonplaats : Ik woon in een klein stipje in het hele grote universum.

Dragon World
Leeftijd: Vele millenia's zijn aan mij voorbij gegleden
Temmer\draak: -
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: Let's bring some life in this miserabel place   wo aug 08, 2012 6:39 pm

Twilight voelde een sterke vlaag van verwondering tegen haar geest aan duwen en de magie die van het schepsel uitkwam was amper verborgen. Nieuwsgierig draaide ze haar kop en zag nog net van alles vallen achter. Uit de duisternis stapte een jonge vrouw. Ze hapte naar lucht en leek verwonderd, verbaasd en geschrokken. Voorzichtig raakte Twilight de geest van de mens aan. Alleen de oppervlakkige dingen kreeg ze door, een naam, algemene emotie en of ze haar wou vermoorden of niet. In dit geval waren de antwoorden Yoshé, een allesoverheersende-mik-mak-van-vanalles en nee. Ook voelde ze magie van het meisje uitgaan. Dat was nieuw voor Twilight om in DW te vinden, heks of wicca? Ze duwde haar poten onder zich en stond op, haar vleugels werden snel uitgeslagen en opnieuw opgevouwen. Met vleugels zou ze waarschijnlijk net wat té groot overkomen. Twilight's hoofd was hoog in de lucht en Yoshé leek er nietig en klein door. Benieuwd bewoog ze zich richting de mens en ging op een tiental meters afstand liggen om wat kleiner te lijken. "Dag Yoshé, ik ben Twilight." De blauwe draak had een diepe, vriendelijke, zachte stem. Haar ogen stonden nieuwsgierig en ze liet haar hoofd tot vlak boven de grond zakken, met één groot oog op Yoshé gericht. Misschien zou het meisje verbaasd zijn hoe ze haar naam kende, misschien niet, of misschien zou ze de link leggen dat de draak haar gedachten had gelezen. Alhoewel, Twilight vond een betere beschrijven gedachten voelen. Maar dat was dan weer haar mening. "Gaat het?" vroeg ze vriendelijk. Niet dat de vrouw hier ineens in mekaar zou zakken.
Yoshé was mooi, en je kon iets magisch aan haar voelen. Wat zou haar kracht zijn? Was ze al lang heks/wicca? Welke van de twee was ze? De draak had altijd al een voorliefde voor magische mensen gehad, die waren interessanter.

Je bent zeer welkom en zo'n post krijg ik er momenteel niet uit Very Happy
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Yoshé

avatar

Soort : Heks
Aantal berichten : 22
Punten : 2
Join date : 04-08-12

Dragon World
Leeftijd: 20 Year
Temmer\draak: x
Partner: Let my heart never be caught again.

BerichtOnderwerp: Re: Let's bring some life in this miserabel place   vr aug 10, 2012 12:46 am



Iemand had haar blik vastgeplakt met 1-2-3 lijm want haar ogen wilde zich niet van de blauwe schoonheid afwenden. De blauwe draak was prachtig, eigenlijk was dat niet het juiste woord voor haar. Alleen had het meisje het gevoel dat geen enkel woord in haar woordenschat goed genoeg zou zijn om zo'n pracht te kunnen beschrijven. Het was niet als knap of mooi zoals ze dat zou zeggen bij een meisje of jongen die er goed uitzag. Het gevoel was gewoon anders.
Geschrokken stapte Yoshé naar achteren. Ze voelde iets, haar hand raakte licht haar hoofd aan. Was ze misschien in shock? Het voelde licht en zweverig als een veer die zacht door de wind werd voortgeduwd. Warm maar ergens ook overweldigend. Wat was dit? Dit had ze nog nooit gevoeld, nee natuurlijk niet! Dit was de draak. Alert keek ze naar de draak, wat probeerde ze te doen? De meeste mensen zouden allang hun wapen hebben getrokken zodra de blauwe draak was gaan bewegen. Ze moest zelf zeggen dat het ook een beetje eng was. Zodra ze was gaan bewegen had de vrouw opgemerkt dat haar hele lichaam onder spanning stond. Klaar stond om te doen wat nodig was mocht de situatie in de slechte richting lopen. Was het zo gek, elke stap die de draak maakte leek op een mini aardbeving, elke keer dat ze uitademende leek het wel een bries die door de lucht ging. Dit wezen, het was gemaakt om te imponeren en te je het gevoel te geven dat je niks was. Niet meer dan een miezerig insect dat zo plat getrapt kon worden onder het kolossale gewicht van de draak. Yoshé moest even slikken, het was een vreselijk gevoel om haarzelf zo nietig te zien vergeleken met de draak. Ondanks dat ze nu wel ongeveer op ooghoogte lag, zo ver dat mogelijk was dan.

Ah, de draak wist haar naam. Waarschijnlijk had ze in haar hoofd gesnuffeld of iets dergelijks. Had elke draak zo'n eigenschap? Draken zagen er in het echt nog beter uit dan in de boeken. Erg geïnteresseerd in mythologie en legendes was ze nooit geweest, al had ze wel een paar verhalen gelezen en gehoord met daarin draken. Gruwelijke wezens die hele dorpen in helse vlammen doopte, wezens bloeddorstig en gruwelijk. Opperwezens die zich een plek boven aan de voedselketen eiste. Deze draak, hoe gevaarlijk de stekels er ook uit zagen, hoe groot ze ook was, hoe dik de schubben ook leken, het was geen gevaarlijk monster dat haar zou oppeuzelen in luttele seconde. Nee deze draak, Twilight voelde niet zo. Ze had geen moordlustige blik in haar ogen of gaf ze de uitstraling af dat ze haar wilde opeten.
'Hello Twilight, well you know who I am so it seems.' Yoshé grijnsde moedig. Dit land leek een andere taal te beheersen, maar het was niet zo moeilijk om te begrijpen wat de draak had gezegd, al kon Yoshé niet terugpraten in dezelfde taal. Dat was een van de dingen die ze van plan was te leren, de taal. Het kon ook nog goed zijn dat de draak praatte in haar eigen taal, niet de mensentaal. Ze had geen idee het kon makkelijk beide zijn. De stem klonk zacht en vriendelijk dat zei genoeg. Eventjes fronste de vrouw, Gaat het, was dat hetzelfde als How are you? Misschien, misschien niet maar met haar weinige taalkennis, tja..
De jonge vrouw trilde op haar benen, zo geweldig. Ze had nooit een draak gezien of gewenst maar nu stond er een voor haar eigen ogen. Welke wezens zouden er nog meer leven waarvan men vanuit ging dat ze slechts bestonden uit inkt en perkament?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Twilight

avatar

Soort : Draak
Geslacht : Vrouw Aantal berichten : 350
Punten : 359
Join date : 27-12-09
Leeftijd : 20
Woonplaats : Ik woon in een klein stipje in het hele grote universum.

Dragon World
Leeftijd: Vele millenia's zijn aan mij voorbij gegleden
Temmer\draak: -
Partner: -

BerichtOnderwerp: Re: Let's bring some life in this miserabel place   zo aug 12, 2012 11:18 pm

Nieuwsgierig keek de draak naar het jonge meisje dat in een taal sprak die ze maar vaag kende, de pure basis ervan. Ze kwam het zelden tegen dat er iemand een taal sprak die ze niet kende. Twilight peinigde haar hersens, opzoek naar de lessen die ze had gehad in deze taal. Ja, ze waren er nog, de woorden, zinnen, het accent en intonatie. De jonge vrouw was blijkbaar nogal overweldigd door het beeld van de blauwe draak voor haar, was vrij duidelijk te zien aan haar trillende benen. "Are you alright?" Kwam er bedachtzaam uit nadat ze er even over nagedacht had. De zin duidde op haar trillende benen en lichtelijk geschrokken blik. Twilight had zich even afgezonderd van de rest van de rest van de wereld dus was ze niet meer echt gewend aan de bewonderende of geschrokken blikken die ze af en toe toegeworpen kreeg. Als je lang alleen was geraakte je gewend aan je gestalte, maar dat betekende niet dat anderen dat ook deden. Alhoewel ze blij was dat ze het had gedaan, ze had tijd nodig gehad om alles te overdenken. Ze was zogezegd dood en wist dat het een risico was om terug te komen, maar ze zou zich niet laten wegjagen van de plaats waar ze wilde zijn door een nestkuiken van een dertig jaar oud draakje. Twilight volgde de algemene gedachtelijn van Yoshé een beetje mee, blijkbaar dacht de jongedame dat draken alleen in boeken leefde, nu ja, als ze haar blik wou verruimen was DW zeker de juiste plaats voor haar om dat te doen.
In de verte hoorde ze hoefgetrappel en geschreeuw. Wat was er aan de hand? Ze zag dat Yoshé het ook kon horen want ze keek bijna op hetzelfde moment als Twilight naar het zuiden. Benieuwd wat er aan de hand was, liet ze haar geest even een kijkje nemen. Ze voelde veel agressie, angst, verwarring en opwinding, maar het was allemaal zo verwarrend dat ze er geen duidelijke lijn in de bedoelingen van de ruiters kon trekken.

Ik krijg er geen post als jou uit hoor, mij net wat te lang XD
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Let's bring some life in this miserabel place   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Let's bring some life in this miserabel place
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Dragon World :: Amnizai :: Long valley :: Het rustige meer-
Ga naar: